[logo B'ART]

Konkurs na projekt architektoniczny Świątyni Świętej Opatrzności Bożej w Warszawie: 2000

Lokalizacja
u zbiegu ulicy Ks. Prymasa Augusta Hlonda i alei Rzeczypospolitej w Wilanowie, Warszawa
Projekt
2000
Pow. całkowita
31363
Inwestor
Fundacja Budowy Świątyni Opatrzności Bożej
Obszar opracowania
60000

Koncepcja zagospodarowania przestrzennego projektowanego kompleksu Świątyni i obiektów towarzyszących uwzględnia szczególny charakter lokalizacji zespołu w centrum zabytkowego obszaru, pomiędzy założeniami pałacowymi Wilanowa, Natolina i Ursynowa.

Budynek Świątyni stanowić będzie jednocześnie dominantę urbanistyczną rejonu Wilanowa Zachodniego oraz zwieńczenie Traktu Królewskiego, dzięki jej otwarciu na nowoprojektowaną ulicę Sobieskiego.

Ze względu na wyjątkową rangę założenia, w celu podkreślenia jego monumentalności, proponuje się powiększenie skali placu przed świątynią poprzez przesunięcie północnej pierzei placu miejskiego przy ul. Sobieskiego w kierunku placu zlokalizowanego na Osi Królewskiej.

Powstała w ten sposób niezabudowana, wspólna przestrzeń obu placów wyodrębniona szpalerami wysokiej i niskiej zieleni, byłaby przedpolem projektowanego kompleksu, umożliwiającym zgromadzenie wielu tysięcy wiernych, pielgrzymów oraz uczestników uroczystości kościelnych i państwowych.

Świątynię opartą na planie kolistym otacza szerokie obejście w postaci ciągu pieszego wraz z przylegającym pasem zieleni, które stanowi integralny element placu. Zamknięciem jego trzech pierzei jest ciąg dwukondygnacyjnych arkad oddzielających przestrzeń wokół świątyni od budynków towarzyszących.

Układ drugiego kompleksu budowlanego oparty jest na obrysie rombu o bokach równoległych do granic działki i nawiązuje swą formą do średniowiecznych układów klasztornych. Zespół ten zamyka się od zewnątrz zwartą, dwukondygnacyjną fasadą, a otwiera do środka, w kierunku świątyni zespołem tarasów, ogrodów i wewnętrznych dziedzińców, podkreślając i wyodrębniając w ten sposób jej bryłę.

Zewnętrzną formę Świątyni tworzy kopiec usypany z ziemi pochodzącej ze świetych dla polaków miejsc ( Monte Cassino, Oświęcim, Katyń) porośnięty całoroczną roślinnością, na którego szczyt prowadzą cztery drogi w formie pęknięć powłoki stożka na planie krzyża.

Kopiec wieńczy szklana oświetlona struktura, wznosząca się w górę z wnętrza świątyni i oplatająca krzyż, będąca uosobieniem wolności , ukoronowaniem czterech ciernistych dróg. Świetliste promienie wydobywające się w przestrzeń z wnętrza kopca, wprost znad ołtarza ucieleśniają sacrum i rozświetlają mrok.

Parafia jest budynkiem trzykondygnacyjnym, wchodzącym w zwarty układ zabudowy otaczającej świątynię, usytuowana w południowo – wschodnim narożniku rombu i podzielona na dwie strefy. Pierwsza z nich jest częścią oficjalną, która jest położona blisko kaplicy codziennej i dostępna od strony ogrodów z otwarciem na świątynię. W niej zlokalizowana jest kancelaria, refektarz oraz kompleks sal i apartament proboszcza.

Część druga funkcjonuje jako kompleks mieszkalny z kaplicą, z wejściami od strony ogrodu i zewnętrznego parkingu. W obu częściach w przyziemiu znajdują się strefy wejściowe i parkingi zamknięte.